รอบนี้เริ่มแบบ แฮ่นๆ เขียน Topic เป็นภาษาญี่ปุ่นซะงั้น...

From 一 リットル の 涙

ก็ สอง สาม วันก่อน ไปดูหนังเรื่อง 一　リットル　の　涙 (ichi rittoru no namida) แปลเป็นไทยๆ ว่า น้ำตาหนึ่งลิตร เป็นซีรี่ญี่ปุ่นที่เรามีมานานโคตรๆ แล้วอ่ะ แต่ไม่ได้ดูซะที ดองเอาไว้เป็นชาติแล้ว ... ที่ไป "งัด" มาดู ก็เห็นช่อง TPBS เอามาฉาย แล้วดูไปตอนนึง ... (แต่เอามาตั้งชื่อเป็น บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร)

คงจะเล่าอะไรไม่มากอ่ะนะ เดี๋ยวจะหาว่า "สปอย" ถ้าอยากดูเต็มๆ ก็ไปหาแผ่นมาดูเอาเลย

一　リットル　の　涙 เป็นหนังสือสรุป ไดอารี่ของผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ 木藤亜也 (kito aya) ที่เขียนไดอารี่บันทึกเรื่องราวของตัวเองที่ต้องต่อสู้กับโรคร้ายชื่อ Spinocerebellar Degeneration จำนวนทั้งหมด 46 เล่ม แล้วก็ถูกสร้างเป็นหนังก่อน แล้วก็เอาไปทำเป็นละครต่อ



ที่เป็นหนัง เรายังไม่ได้ดูอ่ะนะ แต่ที่เป็นละครอันนี้ดูแล้ว หลายรอบด้วยรอบแรกดูก่อน TPBS จะเอามาฉาย แต่ก็ไม่รู้เรื่องเท่าไหร่ เพราะไม่มีซับภาษาไทย เลยไม่ค่อยอินกับมันเท่าไหร่ แต่รอบหลังนี้หาภาษาไทยได้แล้ว เลย... (ไปดูเอง)

ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมไปหาพระเอก (錦戸 亮, Nishikido Ryō) ได้หน้าตา "บ้านๆ" แบบนี้มาอ่ะ ดูไ่ม่ได้เลย ถึงแม้จะเป็นนักร้องก็เหอะ ส่วนนางเอก (沢尻 エリカSawajiri Erika) น่ารักโคตรๆ (แต่เราชอบคนที่แสดงเป็นน้องสาวมากกว่า 成海 璃子Narumi Riko)
เราชอบหลายๆ ประโยคในหนังเรื่องนี้อ่ะ คำพูดหลายๆ คำของ อาุยะ เป็นการให้กำลังใจตัวเอง และคนอื่น พ่อแม่ บางครั้งอาจจะเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุด แต่ก็เป็นคนที่ไม่เข้าใจลูกมากที่สุด (อันนี้ไปดูเองนะ)
เอาเป็นว่า ใครอยากดูก็พยายามหามาดูให้ได้นะ มีที่เป็นหนัง, ละคร แล้วก็ตอนพิเศษ เรื่องราวหลังจากที่อายะตายไป (สปอยนิดหน่อย)

ประโยคหลายๆ ประโยคที่เราชอบ


โรคนี้.. ทำไมถึงเลือกฉัน


มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่โลภ โดยพยายามยืดชีวิตต่อ


บางครั้งรู้สึกเหมือนถูกสายตาที่เย็นชาทำร้าย

แต่ก็ได้รู้ว่ามีสายตาที่อ่อนโยนอยู่ด้วยเหมือนกัน


ถึงจะล้มกี่ครั้งก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ลุกขึ้นมาใหม่ได้

คนเราไม่มีอะไรมากหรอก อยู่ที่ว่า เรายอมรับ ในสิ่งที่เราเป็นอยู่ได้หรือไม่ เหมือนอายะที่ยอมรับในโรคนี้ และอยู่กับมัน อย่างมีความสุข ไปจนวาระสุดท้าย

ขอบคุณอายะที่ให้กำลังใจเรา และุทุกๆ คน